Mijn mosselverhaal

Mosselen. Wie had ooit gedacht dat daar mijn eerste blogpost over ging gaan? Eén of ander tweekleppig weekdier dat eruit ziet als een assymetrisch driehoekje met kleine tandjes. IEUW.

Ieder jaar moest ik toezien hoe de mensen uitkeken naar het mosselseizoen en ieder jaar opnieuw proefde ik een mosseltje en hoopte ik op de ‘mosselverlichting’, maar dat bleef uit.
En toen kwam Barcelona, een geweldige citytrip. Die eerste dag, in de buurt van La Rambla, heb ik mijn eerste mossel met smaak opgegeten (klinkt een beetje raar, but it’s true). Ik had een paella besteld, want dat is wat toeristen in Barcelona doen. Aanvankelijk dacht ik: “Por favor Lynn, eet die 3 mosseltjes op en wees een groot meisje!”, en voor het eerst in 23 jaar had ik geen 2 glazen water nodig om de smaak weg te spoelen. Ik mag zeggen (en mijn reisgenoot kan dat beamen) dat ik euforisch was en tegelijkertijd de vrees had dat dit maar ‘een eenmalige ik-lust-mosselen-moment’ was. Gracias el Señor de los mejillones, ik ben nog steeds een liefhebber. De eerste keer dat ik thuis mossMosselenelen heb gegeten is de tweede mijlpaal in mijn mosselleven. Ik ken niemand die zoveel zenuwen had voor de eerste keer mosselen in België. Weird, right?
Vandaag, ongeveer 5 maanden na mijn eerste mosselsucces, heb ik het seizoen afgesloten met een laatste portie mosselen op papa’s wijze. Héél lekker en ook puur. Lezertjes, jullie moeten weten dat mijn papa die mosselen wel 123 keer wast en spoelt. Ik kan jullie verzekeren: ZAND IS ONMFirmin en de mosselpotOGELIJK. Vervolgens is hij the master of the mosselpot en wachten we – ik, mama en zus – tot hij fier de mosselen uitschept. Dat serveren is blijkbaar ook een mannentaak. Waarom? Geen idee, maar we laten hem doen en zoals je op deze foto ziet is de emmer met lege mosselschelpen altijd een curiositeit voor Firmin.

Wat een kei-schoon en persoonlijk mosselverhaal! Ik weet het en het komt recht uit mijn hart. Daarom vind ik het een morele verplichting om deze blogpost af te sluiten met één van de talloze flauwe mosselmopjes.
Here we go:
Waarom eet een dom blondje in het weekend geen mosselen? Omdat het weekdieren zijn.

With (food)love,
Lady Lekker

Advertenties

Een gedachte over “Mijn mosselverhaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s